رفتن به محتوا

Barcode Scanner Emulator

چگونه اسکنرهای بارکد را در برنامه‌های وب بیازماییم

بسیاری از اسکنرهای USB و Bluetooth دادهٔ رمزگشایی‌شده را به‌صورت ورودی صفحه‌کلید می‌فرستند، بنابراین فیلد متمرکز در برنامهٔ وب می‌تواند اسکن را بدون API مخصوص اسکنر در مرورگر بگیرد. درگاه‌های سریال و SDK فروشنده یکپارچه‌سازی‌های جدا هستند. مسیر صفحه‌کلید را می‌توانید با اسکنر فیزیکی یا با ضربه‌کلید شبیه‌سازی‌شده بیازمایید.

برنامهٔ وب معمولاً اسکنر بارکد را صفحه‌کلید می‌بیند. آزمون این است که کنترل متمرکز محمولهٔ مورد انتظار برنامه را بگیرد، و صفحه پایان‌دهنده‌ای را که اسکنر برای فرستادن تنظیم شده اداره کند. آن پایان‌دهنده ممکن است Enter، Tab یا بدون پسوند باشد.

وقتی اسکنر فیزیکی وصل است از یک نشست آزمایشگر ورودی بارکد استفاده کنید. وقتی در توسعه به همان مسیر صفحه‌کلید نیاز دارید و سخت‌افزار روی میز نیست، از Barcode Scanner Emulator استفاده کنید. گذر گسترده‌تر بر فوکوس، چیدمان و گردش‌کار POS در چگونه ورودی اسکنر بارکد را بیازماییم است. این راهنما روی برنامهٔ مرورگر می‌ماند: گرفتن داده، پسوندها، اعتبارسنجی، و رویدادهایی که واقعاً می‌توان دید.

اسکنرهای بارکد چگونه با برنامه‌های وب ارتباط می‌گیرند

حالت رابط تعیین می‌کند صفحه چه چیزی می‌تواند بگیرد. پیش از تغییر کد فرم آن را تأیید کنید. اسکنر اغلب با اسکن یک بارکد پیکربندی از دفترچهٔ سازنده حالت را عوض می‌کند.

گوه‌کلید USB HID

در حالت صفحه‌کلید USB HID اسکنر به‌صورت صفحه‌کلید ظاهر می‌شود. سیستم‌عامل راه‌انداز معمولی صفحه‌کلید را بار می‌کند. پس از رمزگشایی نماد، اسکنر نویسه‌ها را به‌صورت ضربه‌کلید به کنترلی می‌فرستد که فوکوس صفحه‌کلید دارد. صفحه به آن ضربه‌کلیدها گوش می‌دهد، یا متنی را می‌خواند که درج می‌کنند. به دستگاه اتصال باز نمی‌کند.

به همین دلیل فیلد تسویه، جعبهٔ جستجو یا هر ورودی متن دیگر می‌تواند اسکن را با HTML معمولی بپذیرد. راهنمای گوه‌کلید HID توضیح داده‌شده دنبالهٔ ضربه‌کلید، پیشوندها و پسوندها را با جزئیات بیشتر پوشش می‌دهد.

Bluetooth HID

اسکنر Bluetooth که به‌صورت صفحه‌کلید جفت شده همان مسیر برنامه را به کار می‌برد. میزبان آن را صفحه‌کلید HID می‌داند و فیلد متمرکز ضربه‌کلید می‌گیرد. جفت‌سازی، باتری و رادیو مسئلهٔ دستگاه است. وقتی نویسه‌ها به مرورگر رسیدند، صفحه همان‌طور با آن‌ها رفتار می‌کند که با ورودی گوهٔ USB.

درگاه سریال و درگاه COM مجازی

اسکنر سریال، از جمله بسیاری از حالت‌های درگاه COM مجازی USB، متن رمزگشایی‌شده را به‌صورت بایت روی یک درگاه می‌فرستد. فوکوس مقصد را انتخاب نمی‌کند. فرایندی که درگاه را باز می‌کند انتخاب می‌کند. فیلد متنی که فقط به ضربه‌کلید گوش می‌دهد آن جریان را نمی‌بیند.

مرورگرهای مبتنی بر Chromium می‌توانند پس از انتخاب درگاه و دادن اجازه از سوی کاربر، درگاه سریال را از راه Web Serial API باز کنند. Firefox و Safari آن API را ندارند. آزمون گوه یکپارچه‌سازی سریال را تمرین نمی‌کند، و آزمون سریال نمی‌گوید اسکنر گوه چه چیزی تایپ خواهد کرد.

رابط‌های خاص فروشنده

برخی دستگاه‌ها از SDK فروشنده، OPOS، JPOS یا رابط HID غیرصفحه‌کلید مانند USB HID POS استفاده می‌کنند. آن رابط‌ها در فیلد متمرکز تایپ نمی‌کنند. صفحهٔ وب معمولی نمی‌تواند SDK بومی بار کند. Chromium می‌تواند پس از حرکت کاربر برخی دستگاه‌های HID غیرصفحه‌کلید را از راه WebHID بخواهد. دستگاه‌های HID کلاس صفحه‌کلید مسدود می‌مانند، پس اسکنر گوه از صفحه‌کلید قابل تشخیص نیست. رابط فروشنده را یکپارچه‌سازی جدا بدانید و با نرم‌افزاری بیازمایید که واقعاً آن رابط را باز می‌کند.

مرورگر چه می‌بیند

اسکن گوه به‌صورت رویدادهای keydown و keyup می‌رسد، و نویسه‌های چاپی فیلد متمرکز را به‌روز می‌کنند. مرورگر نام دستگاه، شمارهٔ سریال USB، یا پرچمی که بگوید منبع اسکنر است نمی‌گیرد. مرورگرهایی که WebHID را پیاده می‌کنند باز هم رابط صفحه‌کلید را رد می‌کنند، پس اسکریپت صفحه گزارش‌های خام HID اسکنر گوه را هم نمی‌خواند.

event.key نویسه یا نام کلید است پس از آنکه سیستم‌عامل چیدمان فعال صفحه‌کلید را اعمال کرد. event.code کلید فیزیکی را نام می‌برد، مانند Digit1 یا Numpad1، و وقتی ناسازگاری چیدمان event.key را عوض می‌کند می‌تواند ثابت بماند. هیچ‌کدام سخت‌افزار را مشخص نمی‌کنند.

چگونه اسکنر بارکد فیزیکی را در مرورگر بیازماییم

این کار را پیش از اشکال‌زدایی کد برنامه انجام دهید. رشته و پایان‌دهندهٔ دقیق را که مرورگر گرفته نشان می‌دهد.

  1. اسکنر را وصل کنید و صبر کنید تا نشان دهد برق دارد. برای Bluetooth جفت‌سازی را تمام کنید و تأیید کنید میزبان نمایهٔ صفحه‌کلید را به کار می‌برد.
  2. حالت ورودی را تأیید کنید. گوه‌کلید، صفحه‌کلید USB HID یا صفحه‌کلید Bluetooth HID می‌تواند در فیلد تایپ کند. حالت‌های سریال، SPP و SDK فروشنده نمی‌توانند.
  3. آزمایشگر ورودی بارکد را باز کنید.
  4. شروع آزمایش را بزنید، یا ناحیهٔ اسکن را کلیک کنید. وقتی آماده است آبی می‌شود. صفحه خودش فوکوس نمی‌گیرد.
  5. بارکدی را اسکن کنید که محموله‌اش را از پیش می‌دانید. با یک مقدار عددی کوتاه شروع کنید، سپس مقداری را اسکن کنید که نقطه‌گذاری ذخیره‌شده در برنامه را دارد.
  6. مقدار گرفته‌شده و تعداد نویسه را بخوانید. هر دو را با محمولهٔ مورد انتظار مقایسه کنید، از جمله هر پیشوندی که اسکنر پیش از داده درج می‌کند.
  7. پسوند را بررسی کنید. آزمایشگر ENTER، TAB یا هیچ را گزارش می‌کند. با روشن بودن ثبت خودکار، نتیجه پس از Enter، Tab یا مکثی کوتاه بعد از توقف کلیدها ظاهر می‌شود. وقتی می‌خواهید ثبت تا زدن توقف نگه داشته شود، ثبت خودکار را خاموش کنید.
  8. آن نتیجه را با رشته‌ای مقایسه کنید که برنامه باید ذخیره کند. پیشوند، نویسهٔ جایگزین‌شده یا پایان‌دهندهٔ غایب را باید در پیکربندی اسکنر اصلاح کرد یا عمداً در صفحه اداره کرد. تا این مقایسه تمام نشده آن را شکست رمزگشایی ندانید.

آزمایشگر رویدادهای صفحه‌کلیدی را که مرورگر می‌بیند ثبت می‌کند. نمی‌تواند دستگاه USB را شناسایی کند یا درگاه سریال را بخواند. وقتی ویرایشگر متن اسکن را می‌گیرد و مرورگر نمی‌گیرد، با اسکنر در Notepad کار می‌کند اما در POS نه ادامه دهید.

گرفتن ورودی اسکنر بارکد با JavaScript

اسکنر در عنصری تایپ می‌کند که فوکوس دارد. به فیلد برچسب دیدنی بدهید، آن را ورودی متن معمولی بگذارید تا کاربر صفحه‌کلید بتواند کد را تایپ کند، و مقدار را وقتی بخوانید که گردش‌کار می‌گوید ورود کامل شده است. صفحهٔ زیر همین کار را می‌کند. Enter فرم را یک بار می‌فرستد. Tab مقدار غیرخالی را کامل می‌کند و سپس می‌گذارد مرورگر فوکوس را جابه‌جا کند. اسکن بدون پایان‌دهنده در فیلد می‌ماند تا کسی Look up را فعال کند.

<!DOCTYPE html>
<html lang="en">
<head>
  <meta charset="utf-8">
  <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1">
  <title>Barcode input example</title>
</head>
<body>
  <form id="barcode-form">
    <label for="barcode">Barcode</label>
    <input id="barcode" name="barcode" type="text" autocomplete="off" spellcheck="false">
    <button type="submit">Look up</button>
  </form>
  <p id="message" role="status"></p>
  <ul id="accepted"></ul>
  <script>
    const form = document.querySelector('#barcode-form')
    const field = document.querySelector('#barcode')
    const message = document.querySelector('#message')
    const list = document.querySelector('#accepted')

    if (
      !(form instanceof HTMLFormElement) ||
      !(field instanceof HTMLInputElement) ||
      !(message instanceof HTMLElement) ||
      !(list instanceof HTMLUListElement)
    ) {
      throw new Error('Barcode form markup is missing.')
    }

    function payload(raw) {
      return raw.replace(/[\r\n]/g, '').trim()
    }

    function classify(raw) {
      const value = payload(raw)
      if (!value) {
        return { status: 'empty' }
      }
      if (/[\u0000-\u001F\u007F]/.test(value)) {
        return {
          status: 'invalid',
          message: 'Control character in the barcode. Check the prefix, suffix, and symbology identifier.',
        }
      }
      return { status: 'ok', value }
    }

    function accept(value) {
      const item = document.createElement('li')
      item.textContent = value
      list.append(item)
      message.textContent = 'Accepted ' + value
      field.value = ''
    }

    function reject(text) {
      message.textContent = text
    }

    form.addEventListener('submit', (event) => {
      event.preventDefault()
      const outcome = classify(field.value)
      if (outcome.status === 'empty') {
        reject('No barcode received.')
        field.focus()
        return
      }
      if (outcome.status === 'invalid') {
        reject(outcome.message)
        field.focus()
        return
      }
      accept(outcome.value)
      field.focus()
    })

    field.addEventListener('keydown', (event) => {
      if (event.key !== 'Tab' || event.shiftKey) {
        return
      }
      const outcome = classify(field.value)
      if (outcome.status === 'empty') {
        return
      }
      if (outcome.status === 'invalid') {
        event.preventDefault()
        reject(outcome.message)
        return
      }
      accept(outcome.value)
    })

    field.focus()
  </script>
</body>
</html>

آن فایل را ذخیره کنید و در مرورگر دسکتاپ باز کنید. اگر فوکوس جابه‌جا شده فیلد را کلیک کنید. سپس اسکنر گوه، یا شبیه‌ساز بخش بعد، در #barcode تایپ می‌کند.

فوکوس لازم است. اگر document.activeElement بدنهٔ سند، یک دکمه یا ورودی دیگری باشد، شنونده‌های این فیلد اسکن را نمی‌بینند. نویسه‌ها در کنترل متمرکز می‌نشینند، یا از دست می‌روند. وقتی گردش‌کار برای اسکن آماده است، از جمله پس از بسته شدن گفتگو، field.focus() را صدا بزنید.

ورودی خالی نادیده گرفته می‌شود. فرم سر جایش می‌ماند و متن وضعیت می‌گوید چیزی دریافت نشده. فاصلهٔ خالی تنها پس از trim() خالی است.

مثال Enter یا Tab اضافه نمی‌کند. اگر اسکنر برای فرستادن آن‌ها تنظیم نشده باشد، مقدار در فیلد می‌ماند و Look up مسیر تکمیل است. autocomplete="off" احتمال اینکه مقدار ذخیره‌شده جای اسکن را بگیرد کم می‌کند. برچسب، دکمه و Shift+Tab در دسترس می‌مانند، پس شخص می‌تواند بدون اسکنر کد وارد کند.

Enter را در یک جا اداره کنید. این مثال از رویداد submit فرم استفاده می‌کند، که دکمهٔ Look up و Enter صفحه‌کلید را هم پوشش می‌دهد. شنوندهٔ دوم keydown برای Enter همان اسکن را دو بار ثبت می‌کند. اگر ورودی داخل فرم نیست، روی keydown به Enter گوش دهید و preventDefault() را صدا بزنید تا فرم جد هم ارسال نشود:

field.addEventListener('keydown', (event) => {
  if (event.key !== 'Enter') {
    return
  }

  event.preventDefault()
  const value = field.value.trim()
  if (!value) {
    return
  }

  console.log(value)
  field.value = ''
})

پس از پذیرش موفق فیلد را پاک کنید تا اسکن بعدی به محمولهٔ قبلی نچسبد. پس از Enter، مثال همان فیلد را دوباره متمرکز می‌کند چون آن گردش‌کار اسکن دیگری در همان جعبه انتظار دارد. پس از Tab فوکوس را رها می‌کند تا مرورگر بتواند به کنترل بعدی برود.

اداره کردن پسوندهای ENTER و TAB

پسوند کلیدی است که اسکنر ممکن است بعد از محموله بفرستد. تنظیم دستگاه است. Enter رایج است و اختیاری. راهنمای پسوندهای ENTER در برابر TAB در اسکنرهای بارکد توضیح می‌دهد پایان‌دهنده‌ها را چگونه از هم تشخیص دهید. تنظیم را روی اسکنری که می‌آزمایید تأیید کنید، سپس صفحه را با آن گردش‌کار هماهنگ کنید.

ENTER

Enter داخل فیلد متن یک‌خطی در مرورگرهای فعلی فرم دربرگیرنده را می‌فرستد. وقتی یک اسکن باید مقدار را ثبت کند، مانند جعبهٔ جستجو، از آن استفاده کنید. preventDefault() روی رویداد submit مانع رفتن مرورگر به صفحهٔ دیگر می‌شود. وقتی ناوبری کامل صفحه رفتار موردنظر است آن را حذف کنید.

اگر بارکد ظاهر شد و فرم کاری نکرد، ممکن است اسکنر پسوندی نفرستد. اسکنر بارکد ENTER نمی‌فرستد آن پیکربندی را شرح می‌دهد. برخی دستگاه‌ها NumPad Enter می‌فرستند. event.key همچنان "Enter" است. event.key را بررسی کنید، نه فقط event.code === "Enter"، وگرنه آن اسکنر خراب به نظر می‌رسد.

TAB

Tab فوکوس را به کنترل قابل فوکوس بعدی می‌برد. این برای دنباله‌ای مانند کد محصول و سپس مقدار مناسب است. فرمی را که انتظار داشت Enter ارسال کند غافلگیر می‌کند.

مقدار را در keydown بخوانید تا فیلد هنوز فوکوس دارد. مرورگر پس از آن رویداد فوکوس را جابه‌جا می‌کند. وقتی کنترل بعدی باید فوکوس بگیرد، عمل پیش‌فرض را سر جایش بگذارید. preventDefault() فوکوس را همان‌جا نگه می‌دارد، که وقتی مقدار نامعتبر است و می‌خواهید اپراتور آن را ببیند مفید است. Shift+Tab را نادیده بگیرید تا کاربر صفحه‌کلید بتواند در فرم به عقب برود. پسوند Tab اسکنر Tab بدون Shift است.

پسوند Tab همچنین می‌تواند فوکوس را پیش از خواندن فیلد جابه‌جا کند، اگر شنونده روی blur یا change باشد و چیز دیگری کنترل را پاک کند. مقدار را از هدف رویداد keydown بخوانید.

بدون پسوند

بدون پسوند، محموله در فیلد می‌نشیند. برنامه باید تصمیم بگیرد اسکن کی تمام شده است. دکمهٔ صریح، Enter بعدی از اپراتور، یا رفتن به گام دیگر نقطه‌های تکمیل قابل اتکا هستند. تایمر بی‌فعالیتی می‌تواند مکث در تایپ را پایان اسکن بداند. آن تایمر ابتکاری است. اسکنر کند، تأخیر Bluetooth یا کسی که تند تایپ می‌کند ممکن است آن سوی آستانه بیفتد. وقتی گردش‌کار به علامت قطعی پایان اسکن نیاز دارد، پسوند پیکربندی‌شده را ترجیح دهید.

تفاوت پیکربندی

اسکنرهای یک نشان ممکن است با پسوندهای متفاوت عرضه شوند، و بارکد پیکربندی می‌تواند پسوند را بدون هیچ تغییری در JavaScript عوض کند. برخی دستگاه‌ها پیشوند، شناسهٔ نمادشناسی مانند ]C1، یا CR و LF می‌فرستند. سه تنظیم پایان‌دهنده‌ای را که کاربران واقعاً می‌توانند انتخاب کنند بیازمایید: Enter، Tab و بدون پسوند. ثبت کنید اسکنرهای مستقر کدام را به کار می‌برند، و صفحه را در برابر همان تنظیم بیازمایید.

اعتبارسنجی ورودی اسکنر بارکد

رشته‌ای را که فیلد گرفته اعتبارسنجی کنید. فرض نکنید هر بارکد طول، مجموعهٔ نویسه یا رقم بررسی یکسان دارد. محموله‌های Code 128 و QR متغیرند. EAN-13 سیزده رقم است. برنامه‌ای که هر دو را ذخیره می‌کند برای هر دو قاعده می‌خواهد.

ورودی خالی. آن را رد یا نادیده بگیرید. پسوند بدون محموله، یا کلیک Look up روی فیلد خالی، نباید رکورد بسازد.

نویسه‌های غیرمنتظره. رشتهٔ دریافت‌شده را با برچسب شناخته‌شده مقایسه کنید. ناسازگاری چیدمان اغلب به‌صورت نماد عوض‌شده دیده می‌شود، مانند رقم جابه‌جا یا نقطه‌گذاری، در حالی که طول همان می‌ماند. نویسه‌های کنترلی می‌توانند از پیشوند یا از جداکنندهٔ گروه GS1 بیایند. نویسه‌هایی را مجاز کنید که قالب شما تعریف می‌کند. مثال بالا نویسه‌های کنترلی ASCII را رد می‌کند تا در متن وضعیت دیدنی بمانند. تجزیه‌گر GS1 که جداکنندهٔ گروه انتظار دارد باید آن نویسه را مجاز کند و بقیه را رد کند.

طول. طول‌هایی را که برنامه می‌پذیرد اعمال کنید. وقتی فرم بیش از یک نمادشناسی می‌گیرد، کمینه و بیشینهٔ کلی از یک طول اجباری امن‌تر است. maxlength روی ورودی محمولهٔ بلندتر را بی‌صدا کوتاه می‌کند، پس فقط وقتی بگذارید که هر کد پذیرفته‌شده جا شود.

پیشوند. پیشوند را فقط وقتی بردارید که اسکنر را برای فرستادن دقیقاً همان پیشوند تنظیم کرده‌اید و برنامه آن را ذخیره نمی‌کند.

function withoutConfiguredPrefix(value, prefix) {
  if (prefix && value.startsWith(prefix)) {
    return value.slice(prefix.length)
  }
  return value
}

شناسهٔ نمادشناسی AIM اگر اسکنر برای ارسال آن تنظیم شده باشد داده است. تا وقتی تصمیم نگرفته‌اید برنامه آن را ذخیره می‌کند یا نه، سر جایش بگذارید.

پسوند. پایان‌دهنده را از مقدار ذخیره‌شده بیرون نگه دارید. Enter و Tab کلیدند. در ورودی متن معمولی درج نمی‌شوند. محمولهٔ سریال ممکن است همچنان بایت‌های CR یا LF داشته باشد. آن‌ها را در مرزی بردارید که جریان سریال را تجزیه می‌کنید، و بیازمایید که از وسط محموله‌ای که به‌درستی شامل آن‌هاست برنمی‌دارید.

ارسال تکراری. یک اسکن می‌تواند دو بار اداره شود اگر هم keydown و هم submit برای همان Enter اجرا شوند. یک مسیر تکمیل به کار ببرید. اسکن دوم همان کد پرسش دیگری است. فرم انبار ممکن است مقدار را زیاد کند. فرم بلیت ممکن است کدی را که قبلاً مصرف شده رد کند. آن قاعده را در برنامه بگذارید و عمداً بیازمایید. مرورگر نمی‌تواند کشیدن دوبارهٔ ماشه را از شنوندهٔ دوم تشخیص دهد.

قواعد برنامه. رقم بررسی به نمادشناسی‌های خاص تعلق دارد. EAN-13 رقم آخر را رقم بررسی می‌گیرد. این تابع فقط همان قالب را می‌پذیرد:

function isEan13(value) {
  if (!/^\d{13}$/.test(value)) {
    return false
  }

  let sum = 0
  for (let index = 0; index < 12; index += 1) {
    const digit = Number(value[index])
    sum += index % 2 === 0 ? digit : digit * 3
  }

  const check = (10 - (sum % 10)) % 10
  return check === Number(value[12])
}

Code 128، Code 39 و QR از آن محاسبه استفاده نمی‌کنند. اسکنر ممکن است نمادشناسی خودش را از پیش بررسی کرده و دادهٔ خوانا برای انسان را فرستاده باشد. قالب‌هایی را که ذخیره می‌کنید اعتبارسنجی کنید و بررسی را روی سرور تکرار کنید. رشتهٔ ارسال‌شده ورودی معمولی کاربر است. مرورگر نمی‌تواند ثابت کند اسکنر آن را تولید کرده است.

آزمون ورودی اسکنر بارکد بدون سخت‌افزار فیزیکی

Barcode Scanner Emulator برنامهٔ دسکتاپ برای Windows، macOS و Linux است. متن ارسالی را وارد می‌کنید، تأخیر تایپ را انتخاب می‌کنید و پسوند را هیچ، ENTER یا TAB می‌گذارید. یک میانبر سراسری آن متن را در برنامهٔ متمرکز تایپ می‌کند. مسیر صفحه‌کلید اسکنر گوه را بازتولید می‌کند. برچسب را روشن نمی‌کند، نماد را نمی‌خواند و نمادشناسی را رمزگشایی نمی‌کند.

از صفحهٔ مثال بالا، یا صفحه‌ای که می‌سازید، استفاده کنید:

  1. صفحه را در مرورگر دسکتاپ باز کنید و فیلد بارکد را کلیک کنید.
  2. در شبیه‌ساز مقدار شناخته‌شده‌ای مانند 123456789012 وارد کنید.
  3. پسوند را روی ENTER بگذارید. اگر می‌خواهید رگبار شبیه اسکنری باشد که قبلاً اندازه گرفته‌اید، تأخیر تایپ را تنظیم کنید.
  4. میانبر سراسری اسکن شبیه‌ساز را بزنید در حالی که فیلد مرورگر هنوز فوکوس دارد.
  5. تأیید کنید متن وضعیت درست است و مقدار یک بار پذیرفته شده است.
  6. با TAB تکرار کنید. فوکوس باید جابه‌جا شود و مقدار یک بار پذیرفته شود.
  7. بدون پسوند تکرار کنید. متن باید در فیلد بماند تا Look up را فعال کنید.
  8. آزمایشگر ورودی بارکد را متمرکز کنید و همان مقدار را دوباره بفرستید. رشتهٔ گرفته‌شده، پیشوند و پسوند را با آنچه برنامه ذخیره کرده مقایسه کنید.

نصب و نخستین میانبر در شروع کار آمده است. پس از تغییر تنظیمات، یک اسکن به آزمایشگر ورودی بفرستید پیش از آنکه به نتیجه در برنامه اعتماد کنید.

سخت‌افزار همچنان برای بخش‌های نوری و خاص دستگاه آزمون لازم است:

  • اینکه آن اسکنر بتواند نماد چاپ‌شده یا نمایش‌داده‌شده را رمزگشایی کند، از جمله برچسب آسیب‌دیده، اندازه، کنتراست و فاصله.
  • پشتیبانی نمادشناسی. اسکنر لیزری 1D نمی‌تواند کد QR بخواند. آزمون کد QR: چگونه اسکنرهای کد QR را بیازماییم را ببینید.
  • شمارش USB، جفت‌سازی Bluetooth، و پیکربندی چیدمان صفحه‌کلید و پسوند خود اسکنر.
  • یکپارچه‌سازی‌های سریال، HID POS و SDK فروشنده.

شبیه‌ساز ابزار درست برای منطق برنامه در مسیر صفحه‌کلید است. ابزار نادرست برای اثبات این است که اسکنر خاصی برچسب خاصی را می‌خواند.

اشکال‌زدایی رویدادهای صفحه‌کلید اسکنر بارکد

وقتی مقدار ذخیره‌شده غلط است رویدادها را به این ترتیب ببینید.

keydown. برای هر کلید، از جمله Enter و Tab، پیش از آنکه مرورگر نویسه‌ای درج کند یا فوکوس را جابه‌جا کند شلیک می‌شود. پایان‌دهنده را اینجا بخوانید. event.repeat وقتی کلیدی نگه داشته شده true است. اسکنر گوه معمولاً برای هر نویسه یک فشار جدا می‌فرستد.

input. روی فیلد پس از آنکه نویسهٔ چاپی مقدارش را عوض کرد شلیک می‌شود. اگر متن را در حال رشد لازم دارید رویداد درست برای تماشاست. برای Enter یا Tab شلیک نمی‌شود، چون آن کلیدها نویسه‌ای در ورودی متن درج نمی‌کنند.

change. پس از ثبت مقدار شلیک می‌شود، معمولاً وقتی فیلد فوکوس را از دست می‌دهد. اسکنری که فوکوس را در همان فیلد می‌گذارد در پایان اسکن change تولید نمی‌کند. change را تنها علامت تکمیل نکنید.

event.key و event.code. وقتی نویسه‌ای غلط است هر دو را ثبت کنید. ناسازگاری چیدمان اسکنر و چیدمان سیستم‌عامل event.key را عوض می‌کند و event.code را شبیه کلیدی می‌گذارد که اسکنر قصد داشت. رقم‌های صفحه‌کلید عددی از Numpad1 و کدهای مشابه استفاده می‌کنند. برخی ماسک‌های ورودی آن‌ها را متفاوت از Digit1 می‌دانند. چیدمان صفحه‌کلید نادرست اسکنر بارکد ناسازگاری چیدمان را توضیح می‌دهد.

فوکوس. درست پیش از اسکن document.activeElement را ثبت کنید. اگر فیلد بارکد نباشد، بقیهٔ رد کنترل اشتباه را توضیح می‌دهد. iframe فوکوس خودش را دارد. اسکن به قاب جاسازی‌شده برای اسکریپت داخل همان قاب دیدنی است.

زمان‌بندی. اسکنرها اغلب محمولهٔ کوتاه را در بسیار کمتر از یک ثانیه تمام می‌کنند. آزمایشگر ورودی میانگین فاصلهٔ نویسه‌ها را با آستانهٔ 100 ms مقایسه می‌کند و نتیجه را زمان‌بندی می‌نامد، نه شناسایی سخت‌افزار. آستانهٔ فاصله می‌تواند تایپیست تند، پر کردن خودکار یا شبیه‌ساز را اسکنر بشمارد. اسکنر با تأخیر میان‌نویسه، پیوند Bluetooth یا محمولهٔ بلند می‌تواند شبیه تایپ باشد. مقدار گرفته‌شده و پسوند را به کار ببرید. زمان‌بندی را سرنخ بگیرید.

آزمایشگر رویداد صفحه‌کلید هر keydown و keyup را با key، code، تغییردهنده‌ها و مُهر زمان فهرست می‌کند. وقتی رشتهٔ سرهم‌شده کلید پیشوند یا کد صفحه‌عدد را پنهان می‌کند از آن استفاده کنید. گزارش رویداد مرورگر است. ترافیک خام USB نیست.

مشکلات رایج در برنامه‌های وب

اسکن به فیلد اشتباه می‌رود. ورودی گوه از فوکوس پیروی می‌کند. پس از هر ناوبری، گفتگو یا پیام اعتبارسنجی که فوکوس را جابه‌جا می‌کند فیلد هدف را کلیک کنید. پنجرهٔ بدون فیلد متن می‌تواند اسکن را به‌صورت کلید میانبر ببلعد.

اسکنر در ویرایشگر متن کار می‌کند و در مرورگر نه. دستگاه تایپ می‌کند. صفحه آن کلیدها را نمی‌پذیرد. فوکوس، ورودی غیرفعال یا فقط‌خواندنی، و شنوندهٔ keydown که روی کلیدهای چاپی preventDefault() صدا می‌زند را بررسی کنید. شنونده‌ای که فقط paste را اداره می‌کند هرگز ورودی گوه را نمی‌بیند. اگر هیچ برنامه‌ای نویسه نمی‌گیرد با اسکنر بارکد کار نمی‌کند شروع کنید.

Enter فرم را دو بار می‌فرستد یا صفحه را ترک می‌کند. مرورگر فرم را می‌فرستد و شنوندهٔ شما هم Enter را اداره می‌کند. روی یکی از آن مسیرها preventDefault() را صدا بزنید و مقدار را یک بار پردازش کنید. فرم چندفیلدی می‌تواند پیش از پر شدن فیلدهای بعدی ارسال شود وقتی اسکنر Enter می‌فرستد. برای آن گردش‌کار Tab را به کار ببرید، یا ارسال را تا کامل شدن فرم مانع شوید.

Tab فوکوس را عوض می‌کند. این کلید Tab است. یا Enter را روی اسکنر تنظیم کنید، یا مقدار را در keydown بخوانید و جابه‌جایی فوکوس را مجاز بگذارید. بخش پسوند بالا را ببینید.

چیدمان صفحه‌کلید غلط است. رقم‌ها ممکن است از ناسازگاری‌ای که نقطه‌گذاری را عوض می‌کند جان سالم ببرند. مقدار شناخته‌شده‌ای را که نمادهای ذخیره‌شده را دارد، روی چیدمانی که ایستگاه کار واقعاً به کار می‌برد، اسکن کنید.

همان اسکن دو رکورد می‌سازد. پیش از جستجوی دو اسکن فیزیکی، دو شنونده روی یک Enter را بجویید. سپس اسکن دوم عمدی را بیازمایید و قاعدهٔ مقدار یا تکرار را که برنامه مستند کرده تأیید کنید.

مقدار غایب یا کوتاه‌شده است. ویژگی maxlength، ماسک ورودی، یا preventDefault() روی کلیدهای نویسه می‌تواند محموله را بیندازد یا ببُرد. تعداد نویسه در آزمایشگر ورودی را با مقدار فیلد خود مقایسه کنید. پیشوند هم می‌تواند محمولهٔ درست را بیش از حد بلند نشان دهد.

کدهای QR هرگز ظاهر نمی‌شوند. اسکنر ممکن است فقط 1D باشد، یا نمادشناسی QR غیرفعال باشد. برنامه نمی‌تواند آن را درست کند. سخت‌افزار را با آزمون کد QR: چگونه اسکنرهای کد QR را بیازماییم تأیید کنید، سپس به آزمون فیلد برگردید.

فهرست بررسی آزمون برنامهٔ وب

این را روی ساختی که می‌خواهید منتشر کنید، در هر مرورگری که پشتیبانی می‌کنید، به کار ببرید. هم نمایهٔ تازه را بررسی کنید هم نمایه‌ای با افزونه‌های مدیر گذرواژه و پر کردن خودکار، چون آن افزونه‌ها فوکوس را جابه‌جا می‌کنند.

  • اسکنر وصل یا جفت شده است و میزبان آن را آماده نشان می‌دهد.
  • اسکنر در حالت گوه‌کلید است، نه سریال یا حالت SDK فروشنده.
  • فیلد بارکد درست پیش از اسکن فوکوس دارد. document.activeElement همان فیلد است.
  • بارکود شناخته‌شده نویسه به نویسه می‌رسد، از جمله طول.
  • پسوند ENTER مقدار را یک بار می‌فرستد یا می‌پذیرد و پایان‌دهنده را در رشتهٔ ذخیره‌شده نمی‌گذارد.
  • پسوند TAB فوکوس را به کنترل موردنظر می‌برد و مقدار پیش از جابه‌جایی خوانده می‌شود.
  • پیکربندی بدون پسوند مقدار را تا وقتی برنامه آن را کامل کند در دسترس می‌گذارد.
  • ارسال خالی رد یا نادیده گرفته می‌شود.
  • یک اسکن دو رکورد نمی‌سازد. اسکن واقعی دوم از قاعدهٔ تکرار برنامه پیروی می‌کند.
  • نقطه‌گذاری، نمادها و هر جداکنندهٔ GS1 که قالب‌های شما به کار می‌برند رفت‌وبرگشت را سالم طی می‌کنند.
  • چیدمان صفحه‌کلید اسکنر و چیدمان سیستم‌عامل نویسه‌های چاپ‌شده روی برچسب را می‌سازند.
  • پس از جدا کردن و وصل دوباره، یا پس از قطع پیوند Bluetooth، اسکن بعدی همچنان به فیلد می‌رسد.
  • چند اسکن پشت سر هم مقدارهای جدا می‌مانند. فیلد آن‌ها را به هم نمی‌چسباند.
  • همان بررسی‌ها در مرورگرهایی که پشتیبانی می‌کنید، با افزونه‌های رایج پر کردن خودکار و بدون آن‌ها، می‌گذرند.

برای گفتگوها، ترتیب زبانه در کل تسویه و جریان مقدار POS، با چگونه ورودی اسکنر بارکد را بیازماییم ادامه دهید.

ماتریس مورد آزمون

ستون اسکنر کاری است که دستگاه و مرورگر می‌کنند. ستون رفتار مورد انتظار کاری است که برنامه در پاسخ باید بکند. قواعد کسب‌وکار، مانند اینکه کد محصول تکراری مقدار را زیاد می‌کند یا نه، به برنامه تعلق دارد. آن‌ها را در آزمون بنویسید به‌جای آنکه یک قاعده برای هر محصول فرض کنید.

سناریو رفتار مورد انتظار
بارکد معتبر برنامه مقدار را می‌پذیرد و محموله را بدون پایان‌دهنده ذخیره می‌کند.
ورودی خالی برنامه آن را رد یا نادیده می‌گیرد و رکورد نمی‌سازد.
پسوند ENTER برنامه مقدار را یک بار می‌فرستد یا می‌پذیرد.
پسوند TAB فوکوس به کنترل بعدی موردنظر می‌رود و مقدار نگه داشته می‌شود.
بدون پسوند ورودی تا وقتی برنامه آن را پردازش کند در دسترس می‌ماند.
اسکن‌های پیاپی سریع هر مقدار جدا پردازش می‌شود و به قبلی نمی‌چسبد.
چیدمان صفحه‌کلید غلط نویسه‌های غیرمنتظره در مقدار گرفته‌شده دیدنی‌اند و اعتبارسنجی شکست می‌خورد.
اسکن تکراری برنامه قاعدهٔ تکرار خودش را پی می‌گیرد، مانند افزایش مقدار یا رد پخش دوباره.
قالب بارکد نامعتبر برنامه خطای اعتبارسنجی آن قالب را نشان می‌دهد و مقدار را ذخیره نمی‌کند.
از دست رفتن فوکوس ورودی برنامه بارکد اختراع نمی‌کند. اسکن غایب است یا در کنترل متمرکز می‌نشیند، و صفحه در حالت امن می‌ماند.

ردیف‌های معتبر، خالی، ENTER، TAB و بدون پسوند را با اسکنر فیزیکی و بار دیگر با شبیه‌ساز اجرا کنید. ردیف‌های چیدمان صفحه‌کلید، QR و وصل دوباره را روی سخت‌افزار اجرا کنید. آن ردیف‌ها به دستگاه، برچسب یا چیدمان سیستم‌عامل وابسته‌اند، که ضربه‌کلید شبیه‌سازی‌شده بازتولید نمی‌کند.