Przejdź do treści

Barcode Scanner Emulator

Jak testować skanery kodów kreskowych w aplikacjach internetowych

Wiele skanerów kodów kreskowych USB i Bluetooth wysyła zdekodowane dane jako wprowadzanie z klawiatury, więc pole z fokusem w aplikacji internetowej może przyjąć skan bez osobnego API przeglądarki dla skanera. Porty szeregowe i SDK producenta to osobne integracje. Ścieżkę klawiatury można sprawdzić fizycznym skanerem albo symulowanymi naciśnięciami.

Aplikacja internetowa zwykle widzi skaner kodów kreskowych jako klawiaturę. Test polega na tym, czy kontrolka z fokusem dostaje treść, której oczekuje aplikacja, i czy strona obsługuje klawisz kończący, który skaner ma wysyłać. Może to być Enter, Tab albo nic.

Użyj sesji testera wprowadzania kodów kreskowych, gdy fizyczny skaner jest podłączony. Użyj Barcode Scanner Emulator, gdy ta sama ścieżka klawiatury jest potrzebna w trakcie prac, a urządzenia nie ma na biurku. Szersze przejście po fokusie, układzie i scenariuszach POS jest w przewodniku Jak testować wprowadzanie ze skanera kodów kreskowych. Ten przewodnik zostaje przy aplikacji w przeglądarce: przechwytywanie, sufiksy, walidacja i zdarzenia, które naprawdę da się zaobserwować.

Jak skanery kodów kreskowych komunikują się z aplikacjami internetowymi

Tryb interfejsu decyduje, co strona może odebrać. Potwierdź go, zanim zmienisz kod formularza. Skaner często przełącza tryby przez zeskanowanie kodu konfiguracyjnego z instrukcji producenta.

Klin klawiaturowy USB HID

W trybie klawiatury USB HID skaner zgłasza się jako klawiatura. System operacyjny ładuje zwykły sterownik klawiatury. Po zdekodowaniu symbolu skaner wysyła znaki jako naciśnięcia do kontrolki, która ma fokus klawiatury. Strona nasłuchuje tych naciśnięć albo czyta tekst, który wstawiają. Nie otwiera połączenia z urządzeniem.

Dlatego pole kasy, pole wyszukiwania albo dowolne inne pole tekstowe może przyjąć skan zwykłym HTML. Przewodnik Klin klawiaturowy HID opisuje dokładniej sekwencję naciśnięć, prefiksy i sufiksy.

Bluetooth HID

Skaner Bluetooth sparowany jako klawiatura idzie tą samą ścieżką w aplikacji. Host traktuje go jako klawiaturę HID, a pole z fokusem dostaje naciśnięcia. Parowanie, bateria i radio to sprawy urządzenia. Gdy znaki dotrą do przeglądarki, strona obsługuje je tak samo jak wprowadzanie z klina USB.

Port szeregowy i wirtualny COM

Skaner szeregowy, w tym wiele trybów wirtualnego portu COM przez USB, wysyła zdekodowany tekst jako bajty na porcie. Fokus nie wybiera adresata. Wybiera go proces, który otworzył port. Pole tekstowe, które tylko nasłuchuje naciśnięć, tego strumienia nie zobaczy.

Przeglądarki oparte na Chromium mogą otworzyć port szeregowy przez Web Serial API, gdy użytkownik wybierze port i nada uprawnienie. Firefox i Safari tego API nie udostępniają. Test klina nie sprawdza integracji szeregowej, a test szeregowy nie mówi, co wpisze skaner-klin.

Interfejsy konkretnego producenta

Niektóre urządzenia używają SDK producenta, OPOS, JPOS albo nieklawiaturowego interfejsu HID, na przykład USB HID POS. Takie interfejsy nie wpisują tekstu w pole z fokusem. Zwykła strona internetowa nie załaduje natywnego SDK. Chromium może poprosić o niektóre nieklawiaturowe urządzenia HID przez WebHID po geście użytkownika. Urządzenia HID klasy klawiatury pozostają zablokowane, więc skaner-klin nadal jest nieodróżnialny od klawiatury. Traktuj interfejs producenta jako osobną integrację i testuj go oprogramowaniem, które ten interfejs naprawdę otwiera.

Co widzi przeglądarka

Skan klinem przychodzi jako zdarzenia keydown i keyup, a znaki drukowalne aktualizują pole z fokusem. Przeglądarka nie dostaje nazwy urządzenia, numeru seryjnego USB ani flagi „skaner”. Przeglądarki z WebHID i tak odmawiają interfejsów klawiatury, więc skrypt strony nie odczyta też surowych raportów HID skanera-klina.

event.key to znak albo nazwa klawisza po tym, jak system operacyjny zastosuje aktywny układ klawiatury. event.code nazywa klawisz fizyczny, na przykład Digit1 albo Numpad1, i może zostać taki sam, gdy niezgodność układów zmienia event.key. Żadna z tych właściwości nie identyfikuje sprzętu.

Jak przetestować fizyczny skaner kodów kreskowych w przeglądarce

Zrób to przed debugowaniem kodu aplikacji. Widać wtedy dokładny ciąg i klawisz kończący, które odebrała przeglądarka.

  1. Podłącz skaner i poczekaj, aż pokaże, że ma zasilanie. Przy Bluetooth dokończ parowanie i potwierdź, że host używa profilu klawiatury.
  2. Potwierdź tryb wprowadzania. Klin klawiaturowy, klawiatura USB HID albo klawiatura Bluetooth HID mogą pisać w polu. Tryby Serial, SPP i SDK producenta nie mogą.
  3. Otwórz tester wprowadzania kodów kreskowych.
  4. Kliknij Rozpocznij test albo kliknij obszar skanowania. Robi się niebieski, gdy jest gotowy. Strona sama nie przejmuje fokusu.
  5. Zeskanuj kod, którego treść już znasz. Zacznij od krótkiej wartości liczbowej, potem zeskanuj wartość ze znakami przestankowymi, które aplikacja zapisuje.
  6. Odczytaj przechwyconą wartość i liczbę znaków. Porównaj obie z oczekiwaną treścią, łącznie z każdym prefiksem, który skaner wstawia przed danymi.
  7. Sprawdź sufiks. Tester podaje ENTER, TAB albo Brak. Gdy Automatyczne przechwytywanie jest włączone, wynik pojawia się po Enter, Tab albo krótkiej pauzie, gdy klawisze ucichną. Wyłącz Automatyczne przechwytywanie, gdy przechwycenie ma zostać, aż naciśniesz Zatrzymaj.
  8. Porównaj ten wynik z ciągiem, który aplikacja powinna zapisać. Prefiks, podstawiony znak albo brak klawisza kończącego trzeba poprawić w konfiguracji skanera albo świadomie obsłużyć na stronie. Nie traktuj tego jako błędu dekodowania, dopóki to porównanie nie jest zrobione.

Tester zapisuje zdarzenia klawiatury, które widzi przeglądarka. Nie potrafi rozpoznać urządzenia USB ani odczytać portu szeregowego. Gdy edytor tekstu odbiera skan, a przeglądarka nie, idź dalej do Skaner działa w Notatniku, ale nie w POS.

Przechwytywanie wprowadzania ze skanera kodów kreskowych w JavaScript

Skaner wpisuje tekst w element, który ma fokus. Daj polu widoczną etykietę, zostaw je zwykłym polem tekstowym, żeby dało się wpisać kod z klawiatury, i czytaj wartość, gdy przebieg uznaje wpis za kompletny. Strona poniżej robi właśnie to. Enter wysyła formularz raz. Tab kończy niepustą wartość, a potem pozwala przeglądarce przenieść fokus. Skan bez klawisza kończącego zostaje w polu, aż ktoś uruchomi przycisk Look up.

<!DOCTYPE html>
<html lang="en">
<head>
  <meta charset="utf-8">
  <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1">
  <title>Barcode input example</title>
</head>
<body>
  <form id="barcode-form">
    <label for="barcode">Barcode</label>
    <input id="barcode" name="barcode" type="text" autocomplete="off" spellcheck="false">
    <button type="submit">Look up</button>
  </form>
  <p id="message" role="status"></p>
  <ul id="accepted"></ul>
  <script>
    const form = document.querySelector('#barcode-form')
    const field = document.querySelector('#barcode')
    const message = document.querySelector('#message')
    const list = document.querySelector('#accepted')

    if (
      !(form instanceof HTMLFormElement) ||
      !(field instanceof HTMLInputElement) ||
      !(message instanceof HTMLElement) ||
      !(list instanceof HTMLUListElement)
    ) {
      throw new Error('Barcode form markup is missing.')
    }

    function payload(raw) {
      return raw.replace(/[\r\n]/g, '').trim()
    }

    function classify(raw) {
      const value = payload(raw)
      if (!value) {
        return { status: 'empty' }
      }
      if (/[\u0000-\u001F\u007F]/.test(value)) {
        return {
          status: 'invalid',
          message: 'Control character in the barcode. Check the prefix, suffix, and symbology identifier.',
        }
      }
      return { status: 'ok', value }
    }

    function accept(value) {
      const item = document.createElement('li')
      item.textContent = value
      list.append(item)
      message.textContent = 'Accepted ' + value
      field.value = ''
    }

    function reject(text) {
      message.textContent = text
    }

    form.addEventListener('submit', (event) => {
      event.preventDefault()
      const outcome = classify(field.value)
      if (outcome.status === 'empty') {
        reject('No barcode received.')
        field.focus()
        return
      }
      if (outcome.status === 'invalid') {
        reject(outcome.message)
        field.focus()
        return
      }
      accept(outcome.value)
      field.focus()
    })

    field.addEventListener('keydown', (event) => {
      if (event.key !== 'Tab' || event.shiftKey) {
        return
      }
      const outcome = classify(field.value)
      if (outcome.status === 'empty') {
        return
      }
      if (outcome.status === 'invalid') {
        event.preventDefault()
        reject(outcome.message)
        return
      }
      accept(outcome.value)
    })

    field.focus()
  </script>
</body>
</html>

Zapisz ten plik i otwórz go w przeglądarce na komputerze. Kliknij pole, jeśli fokus się przesunął. Skaner-klin albo emulator z następnej sekcji wpisuje wtedy tekst w #barcode.

Fokus jest wymagany. Jeśli document.activeElement to treść dokumentu, przycisk albo inne pole, nasłuchiwacze tego pola nie widzą skanu. Znaki lądują w kontrolce z fokusem albo giną. Wywołaj field.focus(), gdy przebieg jest gotowy na skan, także po zamknięciu okna dialogowego.

Puste wprowadzanie jest ignorowane. Formularz zostaje na miejscu, a tekst stanu mówi, że nic nie odebrano. Same białe znaki są puste po trim().

Przykład nie dodaje Enter ani Tab. Jeśli skaner nie jest ustawiony, żeby je wysyłać, wartość zostaje w polu, a przycisk Look up jest ścieżką zakończenia. autocomplete="off" zmniejsza szansę, że zapisana wartość zastąpi skan. Etykieta, przycisk i Shift+Tab zostają dostępne, więc osoba może wpisać kod bez skanera.

Obsługuj Enter w jednym miejscu. Ten przykład używa zdarzenia submit formularza, które obejmuje też przycisk Look up i Enter z klawiatury. Drugi nasłuchiwacz keydown dla Enter zapisałby ten sam skan dwa razy. Jeśli pole nie jest wewnątrz formularza, nasłuchuj Enter na keydown i wywołaj preventDefault(), żeby formularz-przodek też się nie wysłał:

field.addEventListener('keydown', (event) => {
  if (event.key !== 'Enter') {
    return
  }

  event.preventDefault()
  const value = field.value.trim()
  if (!value) {
    return
  }

  console.log(value)
  field.value = ''
})

Czyść pole po udanym przyjęciu, żeby następny skan nie doklejał się do poprzedniej treści. Po Enter przykład znów ustawia fokus na tym samym polu, bo ten przebieg oczekuje kolejnego skanu w tym samym polu. Po Tab zostawia fokus w spokoju, żeby przeglądarka mogła przejść do następnej kontrolki.

Obsługa sufiksów ENTER i TAB

Sufiks to klawisz, który skaner może wysłać po treści. To ustawienie urządzenia. Enter jest częsty i jest opcjonalny. Przewodnik Sufiksy ENTER i TAB w skanerach kodów kreskowych opisuje, jak odróżnić klawisze kończące. Potwierdź ustawienie na skanerze, który testujesz, a potem dopasuj stronę do tego przebiegu.

ENTER

Enter w jednowierszowym polu tekstowym wysyła otaczający formularz w obecnych przeglądarkach. Użyj tego, gdy jeden skan ma zatwierdzić wartość, jak w polu wyszukiwania. preventDefault() na zdarzeniu submit powstrzymuje przeglądarkę przed opuszczeniem strony. Pomiń je, gdy pełna nawigacja strony jest zachowaniem, którego chcesz.

Jeśli kod się pojawia, a formularz nic nie robi, skaner może nie wysyłać sufiksu. Skaner kodów kreskowych nie wysyła ENTER prowadzi przez tę konfigurację. Niektóre urządzenia wysyłają NumPad Enter. event.key i tak wynosi "Enter". Sprawdzaj event.key, nie tylko event.code === "Enter", inaczej taki skaner będzie wyglądał na zepsuty.

TAB

Tab przenosi fokus do następnej kontrolki, która może go przyjąć. Pasuje to do sekwencji takiej jak kod produktu, a potem ilość. Zaskakuje formularz, który oczekiwał, że Enter go wyśle.

Czytaj wartość w keydown, gdy pole nadal ma fokus. Przeglądarka przenosi fokus po tym zdarzeniu. Zostaw akcję domyślną, gdy następna kontrolka ma dostać fokus. preventDefault() zatrzymuje fokus w miejscu, co jest przydatne, gdy wartość jest nieprawidłowa i operator ma ją zobaczyć. Ignoruj Shift+Tab, żeby użytkownik klawiatury mógł iść formularzem wstecz. Sufiks Tab skanera to Tab bez Shift.

Sufiks Tab może też przenieść fokus, zanim kod odczyta pole, jeśli nasłuchiwacz jest na blur albo change, a coś innego czyści kontrolkę. Czytaj wartość z target zdarzenia keydown.

Bez sufiksu

Bez sufiksu treść zostaje w polu. Aplikacja musi zdecydować, kiedy skan się skończył. Jawny przycisk, późniejszy Enter od operatora albo przejście do innego kroku to pewne punkty zakończenia. Timer bezczynności może uznać pauzę w pisaniu za koniec skanu. Ten timer to heurystyka. Wolny skaner, opóźnienie Bluetooth albo osoba, która pisze szybko, mogą wpaść po złej stronie progu. Wybierz ustawiony sufiks, gdy przebieg potrzebuje twardego sygnału końca skanu.

Różnice konfiguracji

Skanery tej samej marki mogą wychodzić z różnymi sufiksami, a kod konfiguracyjny może zmienić sufiks bez żadnej zmiany w JavaScript. Niektóre urządzenia wysyłają prefiks, identyfikator symbologii taki jak ]C1 albo CR i LF. Przetestuj trzy ustawienia kończące, które użytkownicy naprawdę mogą wybrać: Enter, Tab i brak sufiksu. Zapisz, którego używają wdrożone skanery, i testuj stronę wobec tego ustawienia.

Walidacja wprowadzania ze skanera kodów kreskowych

Sprawdzaj ciąg, który odebrało pole. Nie zakładaj, że każdy kod ma tę samą długość, zestaw znaków i sumę kontrolną. Treści Code 128 i QR się różnią. EAN-13 to 13 cyfr. Aplikacja, która zapisuje oba, potrzebuje reguł dla obu.

Puste wprowadzanie. Odrzuć je albo zignoruj. Sufiks bez treści albo kliknięcie Look up na pustym polu nie powinno tworzyć rekordu.

Nieoczekiwane znaki. Porównaj odebrany ciąg ze znaną etykietą. Niezgodność układów często wygląda jak zmieniony symbol, na przykład przesunięta cyfra albo znak przestankowy, przy tej samej długości. Znaki sterujące mogą pochodzić z prefiksu albo z separatora grup GS1. Dopuszczaj znaki, które definiuje twój format. Przykład powyżej odrzuca znaki sterujące ASCII, żeby zostały widoczne w tekście stanu. Parser GS1, który oczekuje separatora grup, powinien dopuścić ten znak i odrzucić resztę.

Długość. Wymuszaj długości, które aplikacja przyjmuje. Globalne minimum i maksimum jest bezpieczniejsze niż jedna wymagana długość, gdy formularz dostaje więcej niż jedną symbologię. maxlength na polu po cichu utnie dłuższą treść, więc ustawiaj je tylko wtedy, gdy każdy przyjęty kod się mieści.

Prefiks. Obcinaj prefiks tylko wtedy, gdy ustawiłeś skaner, żeby wysyłał dokładnie ten prefiks, a aplikacja go nie zapisuje.

function withoutConfiguredPrefix(value, prefix) {
  if (prefix && value.startsWith(prefix)) {
    return value.slice(prefix.length)
  }
  return value
}

Identyfikator symbologii AIM jest danymi, jeśli skaner jest ustawiony, żeby go nadawać. Zostaw go, aż zdecydujesz, czy aplikacja go zapisuje.

Sufiks. Nie włączaj klawisza kończącego do zapisanej wartości. Enter i Tab to klawisze. Nie są wstawiane do zwykłego pola tekstowego. Treść szeregowa może nadal zawierać bajty CR albo LF. Obcinaj je na granicy, gdzie parsujesz strumień szeregowy, i sprawdź, że nie wycinasz ich ze środka treści, która je legalnie zawiera.

Podwójne wysłania. Jeden skan można obsłużyć dwa razy, jeśli zarówno keydown, jak i submit działają dla tego samego Enter. Użyj jednej ścieżki zakończenia. Drugi skan tego samego kodu to inne pytanie. Formularz magazynowy może zwiększyć ilość. Formularz biletu może odrzucić kod, który już zrealizowano. Umieść tę regułę w aplikacji i przetestuj ją celowo. Przeglądarka nie odróżni drugiego pociągnięcia spustu od drugiego nasłuchiwacza.

Reguły aplikacji. Sumy kontrolne należą do konkretnych symbologii. EAN-13 używa ostatniej cyfry jako cyfry kontrolnej. Ta funkcja przyjmuje tylko ten format:

function isEan13(value) {
  if (!/^\d{13}$/.test(value)) {
    return false
  }

  let sum = 0
  for (let index = 0; index < 12; index += 1) {
    const digit = Number(value[index])
    sum += index % 2 === 0 ? digit : digit * 3
  }

  const check = (10 - (sum % 10)) % 10
  return check === Number(value[12])
}

Code 128, Code 39 i QR nie używają tego obliczenia. Skaner mógł już sprawdzić własną symbologię i nadać dane czytelne dla człowieka. Waliduj formaty, które zapisujesz, i powtórz sprawdzenie na serwerze. Wysłany ciąg to zwykłe dane użytkownika. Przeglądarka nie może dowieść, że wyprodukował go skaner.

Testowanie wprowadzania ze skanera kodów kreskowych bez fizycznego sprzętu

Barcode Scanner Emulator to aplikacja desktopowa dla Windows, macOS i Linux. Wpisujesz tekst do wysłania, wybierasz opóźnienie pisania i sufiks: brak, ENTER albo TAB. Globalny skrót wpisuje ten tekst w aplikację z fokusem. Odtwarza ścieżkę klawiatury, której używa skaner-klin. Nie oświetla etykiety, nie czyta symbolu i nie dekoduje symbologii.

Użyj przykładowej strony powyżej albo strony, którą budujesz:

  1. Otwórz stronę w przeglądarce na komputerze i kliknij pole kodu.
  2. W emulatorze wpisz znaną wartość, na przykład 123456789012.
  3. Ustaw sufiks na ENTER. Ustaw opóźnienie pisania, jeśli chcesz, żeby seria przypominała skaner, który już zmierzyłeś.
  4. Naciśnij globalny skrót skanowania emulatora, gdy pole w przeglądarce nadal ma fokus.
  5. Potwierdź tekst stanu i to, że wartość została przyjęta raz.
  6. Powtórz z TAB. Fokus powinien się przenieść, a wartość powinna zostać przyjęta raz.
  7. Powtórz bez sufiksu. Tekst powinien zostać w polu, aż uruchomisz Look up.
  8. Ustaw fokus na testerze wprowadzania kodów kreskowych i wyślij tę samą wartość jeszcze raz. Porównaj przechwycony ciąg, prefiks i sufiks z tym, co zapisała aplikacja.

Instalację i pierwszy skrót opisuje Pierwsze kroki. Po zmianie ustawień wyślij jeden skan do testera wprowadzania, zanim zaufasz wynikowi w aplikacji.

Sprzęt nadal jest potrzebny do optycznej i zależnej od urządzenia części testu:

  • Czy ten skaner potrafi zdekodować wydrukowany albo wyświetlony symbol, w tym uszkodzone etykiety, rozmiar, kontrast i odległość.
  • Obsługa symbologii. Skaner laserowy 1D nie odczyta kodu QR. Zobacz Testowanie kodów QR: jak testować skanery kodów QR.
  • Wyliczenie USB, parowanie Bluetooth oraz własna konfiguracja układu klawiatury i sufiksu skanera.
  • Integracje Serial, HID POS i SDK producenta.

Emulator jest właściwym narzędziem do logiki aplikacji wzdłuż ścieżki klawiatury. Nie jest narzędziem do dowiedzenia, że konkretny skaner czyta konkretną etykietę.

Debugowanie zdarzeń klawiatury skanera kodów kreskowych

Oglądaj zdarzenia w tej kolejności, gdy zapisana wartość jest zła.

keydown. Odpala się dla każdego klawisza, w tym Enter i Tab, zanim przeglądarka wstawi znak albo przeniesie fokus. Klawisz kończący czytaj tutaj. event.repeat jest prawdziwe, gdy klawisz jest przytrzymany. Skaner-klin zwykle wysyła osobne naciśnięcie dla każdego znaku.

input. Odpala się na polu, gdy znak drukowalny zmieni jego wartość. To właściwe zdarzenie, jeśli potrzebujesz tekstu w miarę wzrostu. Nie odpala się dla Enter ani Tab, bo te klawisze nie wstawiają znaku do pola tekstowego.

change. Odpala się po zatwierdzeniu wartości, zwykle gdy pole traci fokus. Skaner, który zostawia fokus w tym samym polu, nie wytworzy change na końcu skanu. Nie używaj change jako jedynego sygnału zakończenia.

event.key i event.code. Zapisuj oba, gdy znak jest zły. Niezgodność układu skanera i układu systemu operacyjnego zmienia event.key i zostawia event.code wyglądające jak klawisz, który skaner zamierzał. Cyfry z klawiatury numerycznej używają Numpad1 i podobnych kodów. Niektóre maski wprowadzania traktują je inaczej niż Digit1. Zły układ klawiatury skanera kodów kreskowych wyjaśnia niezgodność układów.

Fokus. Zapisz document.activeElement tuż przed skanem. Jeśli to nie pole kodu, reszta śladu tłumaczy złą kontrolkę. Elementy iframe mają własny fokus. Skan we wbudowanej ramce jest widoczny dla skryptu wewnątrz tej ramki.

Czas. Skanery często kończą krótką treść wyraźnie poniżej sekundy. Tester wprowadzania porównuje średni odstęp między znakami z progiem 100 ms i oznacza wynik jako czas, a nie jako identyfikację sprzętu. Próg odstępu może uznać szybkiego piszącego, autouzupełnianie albo emulator za skaner. Skaner z opóźnieniem między znakami, łączem Bluetooth albo długą treścią może wyglądać jak pisanie. Używaj przechwyconej wartości i sufiksu. Czasu używaj jako wskazówki.

Tester zdarzeń klawiatury wypisuje każde keydown i keyup z key, code, modyfikatorami i znacznikami czasu. Użyj go, gdy złożony ciąg ukrywa klawisz prefiksu albo kod z klawiatury numerycznej. Dziennik to zdarzenia przeglądarki. To nie surowy ruch USB.

Częste problemy w aplikacjach internetowych

Skan trafia w złe pole. Wprowadzanie klinem idzie za fokusem. Klikaj pole docelowe po każdej nawigacji, oknie dialogowym albo komunikacie walidacji, które przenoszą fokus. Modal bez pola tekstowego może połknąć skan jako skróty klawiszowe.

Skaner działa w edytorze tekstu, a nie w przeglądarce. Urządzenie pisze. Strona tych klawiszy nie przyjmuje. Sprawdź fokus, pole wyłączone albo tylko do odczytu oraz nasłuchiwacz keydown, który wywołuje preventDefault() na klawiszach drukowalnych. Nasłuchiwacz, który obsługuje tylko paste, nigdy nie widzi wprowadzania klinem. Zacznij od Skaner kodów kreskowych nie działa, jeśli żadna aplikacja nie dostaje znaków.

Enter wysyła formularz dwa razy albo opuszcza stronę. Przeglądarka wysyła formularz, a twój nasłuchiwacz też obsługuje Enter. Wywołaj preventDefault() na jednej z tych ścieżek i przetwórz wartość raz. Formularz wielopolowy może się wysłać, zanim późniejsze pola są wypełnione, gdy skaner wysyła Enter. Użyj Tab dla tego przebiegu albo blokuj wysłanie, aż formularz będzie kompletny.

Tab zmienia fokus. To klawisz Tab. Albo ustaw Enter na skanerze, albo czytaj wartość w keydown i pozwól na przeniesienie fokusu. Zobacz sekcję o sufiksach powyżej.

Układ klawiatury jest zły. Cyfry mogą przetrwać niezgodność, która zmienia interpunkcję. Skanuj znaną wartość ze symbolami, które zapisujesz, na układzie, którego stanowisko naprawdę używa.

Ten sam skan tworzy dwa rekordy. Szukaj dwóch nasłuchiwaczy na jednym Enter, zanim zaczniesz szukać dwóch fizycznych skanów. Potem przetestuj celowy drugi skan i potwierdź regułę ilości albo duplikatu, którą opisuje aplikacja.

Wartość znika albo jest ucięta. Atrybut maxlength, maska wprowadzania albo preventDefault() na klawiszach znaków mogą odrzucić albo uciąć treść. Porównaj liczbę znaków w testerze wprowadzania z wartością w twoim polu. Prefiks też może sprawić, że poprawna treść wygląda na zbyt długą.

Kody QR nigdy się nie pojawiają. Skaner może być tylko 1D albo symbologia QR może być wyłączona. Aplikacja tego nie naprawi. Potwierdź sprzęt za pomocą Testowanie kodów QR: jak testować skanery kodów QR, a potem wróć do testu pola.

Lista kontrolna testów aplikacji internetowej

Użyj jej na buildzie, który chcesz wydać, w każdej przeglądarce, którą wspierasz. Sprawdź świeży profil oraz profil z rozszerzeniami menedżera haseł i autouzupełniania, bo te rozszerzenia przenoszą fokus.

  • Skaner jest podłączony albo sparowany, a host pokazuje, że jest gotowy.
  • Skaner jest w trybie klina klawiaturowego, nie w trybie szeregowym ani SDK producenta.
  • Pole kodu ma fokus tuż przed skanem. document.activeElement to to pole.
  • Znany kod przychodzi znak po znaku, łącznie z długością.
  • Sufiks ENTER wysyła albo przyjmuje wartość raz i nie zostawia klawisza kończącego w zapisanym ciągu.
  • Sufiks TAB przenosi fokus do zamierzonej kontrolki, a wartość jest odczytana przed przeniesieniem.
  • Konfiguracja bez sufiksu zostawia wartość dostępną, aż aplikacja ją zakończy.
  • Puste wysłanie jest odrzucane albo ignorowane.
  • Jeden skan nie tworzy dwóch rekordów. Drugi prawdziwy skan trzyma się reguły duplikatów aplikacji.
  • Interpunkcja, symbole i każdy separator GS1, którego używają twoje formaty, przechodzą drogę w obie strony.
  • Układ klawiatury skanera i układ systemu operacyjnego dają znaki wydrukowane na etykiecie.
  • Po odłączeniu i ponownym podłączeniu albo po zerwaniu łącza Bluetooth następny skan nadal dociera do pola.
  • Kilka skanów z rzędu zostaje osobnymi wartościami. Pole ich nie skleja.
  • Te same sprawdzenia przechodzą w wspieranych przeglądarkach, ze zwykłymi rozszerzeniami autouzupełniania i bez nich.

Dla okien dialogowych, kolejności tabulacji na całej kasie i przepływów ilości w POS idź dalej do przewodnika Jak testować wprowadzanie ze skanera kodów kreskowych.

Macierz przypadków testowych

Kolumna skanera to to, co robią urządzenie i przeglądarka. Kolumna oczekiwanego zachowania to to, co aplikacja powinna zrobić w odpowiedzi. Reguły biznesowe, na przykład czy powtórzony kod produktu zwiększa ilość, należą do aplikacji. Zapisz je w teście, zamiast zakładać jedną regułę dla każdego produktu.

Scenariusz Oczekiwane zachowanie
Poprawny kod kreskowy Aplikacja przyjmuje wartość i zapisuje treść bez klawisza kończącego.
Puste wprowadzanie Aplikacja odrzuca je albo ignoruje i nie tworzy rekordu.
Sufiks ENTER Aplikacja wysyła albo przyjmuje wartość raz.
Sufiks TAB Fokus przechodzi do zamierzonej następnej kontrolki, a wartość zostaje zachowana.
Bez sufiksu Wprowadzanie zostaje dostępne, aż aplikacja je przetworzy.
Szybkie skany jeden po drugim Każda wartość jest przetwarzana osobno i nie jest sklejana z poprzednią.
Zły układ klawiatury Nieoczekiwane znaki są widoczne w przechwyconej wartości i nie przechodzą walidacji.
Zduplikowany skan Aplikacja trzyma się własnej reguły duplikatu, na przykład zwiększa ilość albo odrzuca powtórzenie.
Nieprawidłowy format kodu Aplikacja pokazuje błąd walidacji dla tego formatu i nie zapisuje wartości.
Utracony fokus wprowadzania Aplikacja nie wymyśla kodu. Skan jest nieobecny albo ląduje w kontrolce z fokusem, a strona zostaje w bezpiecznym stanie.

Przejedź wiersze poprawnej wartości, pustego wprowadzania, ENTER, TAB i braku sufiksu fizycznym skanerem i jeszcze raz emulatorem. Wiersze układu klawiatury, QR i ponownego podłączenia jedź na sprzęcie. Te wiersze zależą od urządzenia, etykiety albo układu systemu operacyjnego, czego symulowane naciśnięcia nie odtwarzają.